Een rustmoment in Zeeland
Soms heb je geen groot avontuur nodig om iets groots te voelen. Soms is het genoeg om gewoon even weg te zijn – om stilte te horen, adem te halen, en je gezin weer écht te zien. Dat was deze reis voor ons, een moeder met twee kinderen: geen verre bestemming, maar een paar dagen naar Summio Parc Aquadelta in Zeeland. En toch voelde het als iets veel groters.
Zeeland verraste ons. De omgeving was prachtig, veel natuur, open ruimte en vooral… rust. Geen eindeloze winkelstraten of drukte van een grote stad, maar dat vonden we helemaal niet erg. Het was even wennen, maar het deed ons goed. Voor mijn zoontje bleek die rust een zegen: hij was kalm, kon zich beter concentreren, raakte minder snel overprikkeld, en je zag hem écht tot rust komen. Alsof zijn hoofd- en dat van mij en mijn dochter – even kon ademen.
We verbleven in een leuk huisje – netjes en verzorgd, eigenlijk véél beter dan de ervaring die we eerder in Turkije hadden (we zijn Turks). Er was een kapotte lamp, maar dat was al bekend bij de receptie en het werd allemaal netjes afgehandeld.
De buren hoorden we af en toe, maar echt storend was het niet. En eerlijk gezegd waren we toch het grootste deel van de tijd buiten – lekker in de natuur of bij het zwembad. Het weer zat ook echt mee – zon, zacht briesje, perfect vakantiegevoel.
We zijn naar de haven geweest en hebben daar heerlijk rondgelopen. Hoogtepuntje: een gigantisch beeld van een mossel (de grootste mossel ter wereld), dat je gewoon even moet zien om het te geloven – een gek gezicht maar ergens ook mooi. Overal kleine zeilbootjes op het water, wat het plaatje compleet maakte en even voelde alles bijna sereen.
Niet alles ging perfect. Veel dingen waren gesloten, voorstellingen en speeltuinen bleken soms te druk of niet geschikt voor mijn zoontje vanwege dat hij niet in de juiste leeftijdscategorie viel. Maar we hebben ons toch vermaakt. In de kleine supermarkt was de keuze beperkt, maar we kwamen er wel uit. Alles een beetje aanpassen, maar dat zijn we wel gewend. Mijn zoontje raakt snel overprikkeld, dus het tempo lag vanzelf wat lager. En dat was eigenlijk alleen maar goed.
De kinderen hebben genoten. Mijn dochter van 14 jaar vond het leuk, al was ze snel uitgekeken. Maar ze zei ook: “Oh wat leuk dat we hier zijn gekomen, het is mooi hier.” Ze vond het zwembad geweldig en zwom zelfs tot het diepe. We aten pizza, lachten samen, en even leek de wereld voor een klein moment stil te staan.
Voor mij persoonlijk voelde het als een mini break en een opluchting. In Rotterdam is het altijd druk – verkeer, mensen, verplichtingen. Hier was het stil. Hier kon ik lachen met mijn kinderen zonder haast. Hier kon ik gewoon moeder zijn. Even geen moeten, maar alleen mogen. De mensen in Zeeland voelden anders. Rustiger. Nuchterder.
Zelfs de Duitsers die we ontmoetten – eerst wat afstandelijk – bleken vriendelijk en warm. Er liep een klein poedeltje rond, een beetje een ‘muts’, maar wel lief.
Ik deed deze vakantie echt voor de kinderen, maar uiteindelijk bracht het ons allemaal iets. Voor mijzelf voelde het als een zen-moment. Even weg uit het drukke Rotterdam, waar rust ver te zoeken is. Hier kon ik lachen om mijn kinderen, ontspannen, even opladen.
Een moment van trots – op Rotterdam, op mezelf, op wat ik voor mijn gezin kon betekenen. Zou ik het nog een keer doen? Ja, zeker. Maar niet meteen. Het was het meer dan waard – vooral omdat het ons die rust bracht die we echt nodig hadden.
'Hier kon ik lachen met mijn kinderen zonder haast. Hier kon ik gewoon moeder zijn.'
Deze vakantie vond plaats in het voorjaar van 2025
